featured image

Met dezelfde ongeëvenaarde slapstick waarmee die rare Henry zich door de doldrieste realiteit van dit maffe bestaan heen wurmt, rijgt hij in deze solo louter unieke hoogtepunten aaneen. Hilariteit wordt virtuoos afgewisseld door een fideel moment met het publiek of een ontroerend lied.

Na afloop treed je met een parelmoeren glans naar buiten en fluistert hoofdschuddend tegen je tijdelijke bedpartner: ‘Dat was nu echt weer iets voor onze Henry.’